مارو به موهیول میگه که باید از کجا بریم ولی موهیول میگه اول باید یه جای دیگه بریم و با هم میرن دشت پیونگ یان(پایتخت کره ی شمالی اکنون)جایی که هومیونگ مرده و موهیول تو دلش به هومیونگ میگه من انتقامت رو از شاه یوری میگیرم...

سایونگ پیش یون تابال میره و جریانو میگه و میگه شما بجای جنگ بهتر برین و خواسته اون اجرا کنید که یون تایال میگه من برای نجات دخترم ده بار برابرش زانو میزنم و بلند میکند تا برن پیش دوچی

اون طرف جومونگ سوسونو را آزاد میکنه و سوسونو به جای فرار میگه من بهت اعتماد ندارم و ارث باباشو میخواد که جومونگ میگه من فقط میخوام جبران کنم برو

یانگ جونگ برای گوموا نامه نوشته تا تعطیل کردن آهنگریها را به گوموا یادآوری کنه گوموا هم میگه گور باباش و نامه را نخونده میگه بسوزیندش .توی این اوضاع هم وزیر بالگونه هم بحث میبره سر موضوع ولیعهدی و در مورد اوضاع و آینده بویو میگه و تسو را هم معرفی میکنه که شاه میگه لازم نیست من خودم به فکرش هستم هنوز زوده

فرماندار جدید هیون تو به قصر میرسه

فرماندار جدید کسی نیست جز یانگ جونگ ( همون کسی که در قسمت اول گوم وا با کمک اون یوها رو از زندان آزاد کرد ! ) و گوم وا از دیدنش تعجب میکنه

جشنی به مناسبت ورود فرماندار جدید ترتیب میدن و بعد از نوشیدن و …. میرن که با هم صحبت کنن :

به اونجا رسیده بودیم که جومونگ از هه مو سو میپرسه که کی هستی و .. و هه مو سو هم میگه من حتی خودم هم دیگه فراموش کردم که کی هستم ….

نخست وزیر و یومیول به سلول هه مو سو میرسند ولی جومونگ قبل از اونا سلول رو ترک کرده بود و جایی پنهان شده بود که از دیدن یومیول و نخست وزیر تعجب میکنه !

هه مو سو وقتی صدای اومدن اونا رو میشنوه میگه : موسانگ تویی؟ — هه مو سو میفهمه که 2 نفر از قصر اومدن و میگه شما برای مدت طولانی هست که منو زندانی کردین برای چی یه دفعه به سراغم اومدید ؟ کی با شما اومده ظاهرا دفعه اولشون که میان اینجا

موپال مو هم به پادشاه میگه عدم توانایی من دوباره شما رو ناامید کرد لطفا من رو بکشید ! پادشاه: ما چند بار شکست خورده ایم ؟ من به شکست هامون به عنوان تجارب مثبت نگاه کرده ام و هیچ وقت به خاطر اونها ناامید نشده ام و به نخست وزیر میگه به موپال مو و دستیارانش پاداش بدید و به کارشون رسمیت ببخشید